กรรณิการ์

ชื่อวิทยาศาสตร์: Kalanchoepinnata (Lam.) Pers.

วงศ์: CRASSULACEAE

ชื่ออื่น:กระลำเพาะ;กะเร;กาลำ (ตราด);แข็งโพะ;ต้นตายใบเป็น;ต้นตายปลายเป็น (จันทบุรี);ตรัง);ตาละ (มลายู –ยะลา);นิรพัตร;เบญจฉัตร (ภาคกลาง);ปะเตียลเพลิง (เขมร –จันทบุรี);เพรอะแพระ (ประจวบคีรีขันธ์);โพะเพะ (นครราชสีมา);มะตบ;ยาเท้า (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ);ล็อบแล็บ;ลุบลับ;ลุมลัง (ภาคเหนือ);ส้มเช้า (ประจวบคีรีขันธ์)

ลักษณะทางพฤกศาสตร์:

ลำต้นไม้ล้มลุก ลำต้นตั้งตรงไม่แตกกิ่งก้าน สูงได้ถึง 1.5 เมตร ส่วนที่ยังอ่อนอยู่ของลำต้นมีข้อโป่งพอง สีเขียวและมีแถบสีม่วงเข้ม

ใบ เป็นใบเดี่ยว หนา อวบน้ำ ออกเรียงตรงข้ามเป็นคู่ ใบรูปไข่แกมสมาเหลี่ยม กว้าง 2.5-5 เซนติเมตรม. ยาว 5-15 เซนติเมตร. ปลายใบเรียว โคนใบหยักเว้ามนตื้นๆ แต่ละรอยหยักจะมีตาที่สามารถงอกเป็นต้นใหม่ได้ ก้านใบกลม มีสีแดง

ดอก เป็นดอกช่อออกที่ปลายยอด ช่อดอกยาว 8-10 เซนติเมตร ดอกสีแดงและเขียว รูปทรงกระบอก ห้อยลง กลีบเลี้ยงเชื่อมติดกัน ปลายหยักเป็นแฉกรูสามเหลี่ยมแกมรูปไข่ 4 แฉก ปลายแหลม กลีบดอกเหมือนกลีบเลี้ยง

ผล เป็นพวง มี 4 หน่วย

ส่วนที่ใช้และสรรพคุณ:ใบตำพอกฝี ถอนพิษแก้ปวดแสบปวดร้อน คั้นเอาน้ำผสมกับนำมันมะพร้าว ทาถูนวดระงับการโตของอวัยวะในโรคเท้าช้าง แก้ฝีมีหนอง รับประทาน ดับพิษร้อนแก้ปวด แก้บิด

บริเวณที่พบในโรงเรียน:ตึก 60 ปี

อ้างอิง :

http://www.panmai.com/GardenSong/Flower_08.shtml

http://www.rspg.or.th/plants_data/herbs/herbs_30.htm